Στο τμήμα «Νέα» θα βρείτε όλες τις πρόσφατες καταχωρήσεις.

Το Ρώσικο μπαλέτο.

Το μπαλέτο κατηγοριοποιείται σε διάφορες σχολές τεχνικής, ή αλλιώς εκπαιδευτικές μεθόδους, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την ιστορική εξέλιξη του μπαλέτου. Υπάρχουν οχτώ στιλ εκπαίδευσης στο κλασσικό μπαλέτο: το Ιταλικό (μέθοδος Cecchetti), το Ρώσικο (μέθοδος Vaganova), το Γαλλικό, το Αγγλικό (Royal Academy of Dance και Royal School of Ballet), το Δανέζικο (μέθοδος Bournonville), το Κουβανέζικο (μέθοδος της Alicia Alonso), και το Αμερικάνικο (μέθοδος Balanchine).

Στην Ελλάδα, διδάσκονται ευρέως η Γαλλική μέθοδος, η σχολή Vaganova (Ρωσία), και η μέθοδος Royal Academy of Dance (Αγγλία), ενώ οι υπόλοιπες μέθοδοι δεν χρησιμοποιούνται.

Οι τεχνικές που εντοπίζονται στο κλασσικό μπαλέτο δημιούργησαν τις βάσεις για πολλά άλλα είδη χορού όπως είναι το hip-hop, η jazz, το μοντέρνο και το σύγχρονο μπαλέτο.

Το Ρώσικο μπαλέτο γεννήθηκε στην Ρωσία και ο αρχικά εξυπηρετούσε ως ψυχαγωγικό μέσο στο παλάτι. Τον 19ο αιώνα έγιναν οι πρώτες παραστάσεις σε θέατρα, που ήταν ανοιχτές και στο κοινό. Στο θέατρο υπήρχε ένα ειδικό τμήμα, το rayok, ή «η γαλαρία του παραδείσου», που αποτελούνταν από απλά ξύλινα παγκάκια. Με αυτόν τον τρόπο δινόταν η ευκαιρία και σε φτωχούς ανθρώπου να έχουν πρόσβαση στο μπαλέτο, καθώς τα εισιτήρια για αυτό το τμήμα του θεάτρου δεν κόστιζαν ακριβά.

Το Ρώσικο μπαλέτο αποτελείται από πολλές διαφορετικές μεθόδους τεχνικής, η πιο διαδεδομένη από της οποίες είναι η μέθοδος Vaganova, η οποία πήρε το όνομά της από την διάσημη χορεύτρια και δασκάλα, Agrippina Vaganova.

Ως δασκάλα χορού, η Vaganova ανέπτυξε την δική της εκπαιδευτική μέθοδο για το κλασσικό μπαλέτο, συνδυάζοντας στοιχεία από το Γαλλικό, το Ιταλικό, και άλλα είδη μπαλέτου με επιρροές που δέχτηκε από άλλους Ρώσους δασκάλους και χορευτές. Η μέθοδός της έγινε παγκοσμίως γνωστή ως «η μέθοδος Vaganova», καθιστώντας την διευθύντρια της σχολής και δίνοντάς της την ευκαιρία να διδάξει μερικούς από τους ποιο διάσημους χορευτές.
Η μέθοδος Vaganova είναι απαιτητική σε θέματα τεχνικής, και πολύ εντυπωσιακή, με ένα ακριβές σύστημα διδασκαλίας. Μερικοί από τους πιο βασικούς στόχους της μεθόδου είναι η ενδυνάμωση της μέσης και η πλαστικότητα των χεριών, και την απαιτούμενη δύναμη, ευλυγισία και αντοχή για το μπαλέτο.

Οι χορευτές εκτελούν όλες τις κινήσεις με μία ιδιαίτερη άνεση, ή οποία πηγάζει από τις απαλές κινήσεις των χεριών που αντισταθμίζουν τις «ρομποτικές» κινήσεις των ποδιών. Οι κινήσεις των χεριών δίνουν στους χορευτές μια αιθέρια αίσθηση, σαν να αψηφούν την βαρύτητα. Πολλές κινήσεις της μεθόδου Vaganova απαιτούν να παραμείνει ο χορευτής στον αέρα όσο το δυνατόν περισσότερα για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της αιώρησης, κάτι που απαιτεί μεγάλη ευλυγισία και έκταση.

Τα χέρια και τα πόδια φαίνονται μακρύτερα από το τέντωμα και τις γραμμές που δημιουργεί η πόζα. Οι χορευτές καλούνται να ισορροπούν σε απαιτητικές πόζες για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οι στροφές μπορεί να διαρκέσουν για αρκετά λεπτά και τα άλματα γίνονται πιο ψηλά από οποιαδήποτε άλλη μέθοδο. Μεγάλη έμφαση δίνεται στη δυνατότητα του χορευτή να παρουσιάσει ένα κλασσικό pas de deux, και στις ικανότητες που χρειάζεται για να εκτελέσει ένα τέτοιο κομμάτι.

Οι παιδαγωγοί που χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο διδασκαλίας επικεντρώνει την προσοχή της στην ακρίβεια της διδασκαλίας, ιδίως όσον αφορά στον χρόνο που πρέπει ένας μαθητής να διδαχθεί κάτι, στην διάρκεια της διδασκαλίας, καθώς και σε ποια ποσότητα θα πρέπει να το διδαχθεί.

Η σχολή Vaganova χαρακτηρίζεται από καθαρές και ακριβείς κινήσεις, που εκφράζουν όμορφες, καθαρές και απαλές γραμμές.
Στη σχολή Vaganova οι ασκήσεις κάθε επιπέδου δεν καθορίζονται με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται από την Βασιλική Ακαδημία Χορού (RAD ) ή από την σχολή Cecchetti. Κάθε δάσκαλος χορογραφεί την τάξη του σύμφωνα με τις οδηγίες που του έχουν δοθεί, και αυτήν την χορογραφία εκτελούν οι μαθητές στις εξετάσεις.

Η μέθοδος Vaganova είναι ευρέως διαδεδομένη όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Βόρεια.

Κάθε μέθοδος διεξάγει τις δικές της εξετάσεις οι οποίες χωρίζονται σε επίπεδα, δίνοντας την ευκαιρία σε κάθε μαθητή να επιβεβαιώσει τις χορευτικές του ικανότητες. Με την επιτυχή ολοκλήρωση κάθε χορευτικού επιπέδου μέσω εξετάσεων ο μαθητής παραλαμβάνει το πτυχίο που πιστοποιεί την επιτυχία του στις εξετάσεις, και περιλαμβάνει την βαθμολογία του. Στο τελευταίο στάδιο των σπουδών ο μαθητής θα συμμετάσχει στις τελικές εξετάσεις και θα παραλάβει το ανώτατο πτυχίο το οποίο θα πιστοποιεί την επιτυχή ολοκλήρωση των σπουδών του.

Προσοχή! Το ελληνικό κράτος δεν αναγνωρίζει τα πτυχία αυτά ως επαγγελματικά διπλώματα. Για να αναγνωριστεί κάποιος στην Ελλάδα ως επαγγελματίας δάσκαλος μπαλέτου θα πρέπει μετά από επαρκή εκπαίδευση σε κάποια σχολή χορού να περάσει με επιτυχία τις εισαγωγικές εξετάσεις σε μία Ανώτερη Σχολή χορού, όπως είναι η κρατική σχολή, και να αποκτήσει το πτυχίο του μέσω της σχολής αυτής.

Κάθε μέθοδος χρησιμοποιεί το δικό της σύστημα ονομασίας όσον αφορά στις κινήσεις και στους ορισμούς. Παρ' όλα αυτά, όλες οι μέθοδοι ουσιαστικά συμπεριλαμβάνουν το ίδιο βηματολόγιο, παρουσιάζοντας διαφορές στον τρόπο διδασκαλίας και στο στιλ. Οι περισσότερες σχολές μπαλέτου, ιδίως στο εξωτερικό, στηρίζουν την διδασκαλία τους σε μία συγκεκριμένη σχολή τεχνικής μπαλέτου, προκειμένου να διασφαλίσουν την σαφή και καθαρή χρήση τεχνικής από τους μαθητές, καθώς και ομοιομορφία στις χορογραφίες.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο χορός είναι δώρο των θεών προς τον άνθρωπο.

Αφοσιωμένοι πιστά στην ιδέα ότι ο χορός ομορφαίνει την ζωή όλων μας και μας κάνει καλύτερους, αγωνιζόμαστε συνεχώς για την διάδοσή του.
Η ιστoσελίδα "pro-dance", με εντελώς δωρεάν και χωρίς διαφημίσεις παροχές, προσπαθεί καθημερινά να προσφέρει χρήσιμα για τον χορό πράγματα, κάνοντας τον χορό προσιτό ακόμα και σε αυτούς που δεν έχουν χρήματα για να ασχοληθούν με τον χορό ή κάποιο πρόβλημα τους κρατάει μακριά από αυτόν.
Περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά την εκπαίδευση στον χορό θα βρείτε: 
E-mail: info@pro-dance.gr
Τα μηνύματα χωρίς στοιχεία (όνομα-τηλέφωνο) δεν θα απαντηθούν.